Najnowszy ranking zaufania do polityków CBOS,po raz kolejny pokazuje, że prezydent Nawrocki funkcjonuje poza logiką, która pożera niemal wszystkich pozostałych aktorów sceny publicznej.
Ktoś powie, że każdy prezydent po 1989 roku korzystał przez pierwsze miesiące urzędowania z podwyższonego kredytu zaufania. To zjawisko dobrze udokumentowane w badaniach opinii – nowa głowa państwa niemal zawsze zaczyna kadencję z „premią na start”. Dopiero po tym okresie widać, na ile wysoki poziom poparcia wynika z realnego stylu sprawowania urzędu, a na ile z efektu świeżości i porównania z poprzednikami. W przypadku Karola Nawrockiego notowania nie są już raczej wyłącznie produktem tej początkowej fali, lecz składa się na nie także sposób wykonywania mandatu.
Także dlatego, że prezydentura Karola Nawrockiego nie jest taka, jak poprzednie i nie odbywa się w takim otoczeniu jak poprzednie. Żaden z prezydentów nie był tak ostro atakowany jako kandydat i żaden nie rządził w warunkach aż takiej polaryzacji walki, w którą w pełni zaangażowano aparat państwa.
To nie czas miłych misiów
Karol Nawrocki wyraźnie „uciekł” własnemu zapleczu politycznemu. Podczas gdy obóz, z którego się wywodzi, ugrzązł w stagnacji, sporach wewnętrznych i braku nowej energii, prezydent zbudował osobną pozycję. Nie jako lider partyjny, lecz jako samodzielny ośrodek decyzyjny. To ruch jak dotąd skuteczny i dobrze widoczny w sondażach zaufania.
Ostra kampania wymierzona w Nawrockiego, prowadzona zarówno przez polityków, jak i przez medialno‑influencerskie zaplecze władzy, nie przynosi spodziewanych efektów. Ataki nie rozszerzają grona jego przeciwników, lecz konsolidują już przekonanych. Co więcej, wzmacniają wizerunek prezydenta jako polityka, który realnie przeszkadza — a w polskich warunkach to często najlepsza rekomendacja.
Elektorat nie szuka dziś prezydenta „miłego” ani „komunikacyjnego”, lecz takiego, który jest w stanie powiedzieć „nie” i ponieść konsekwencje. W tym sensie silna prezydentura Karola Nawrockiego idealnie trafia w oczekiwania części wyborców.
Silna, aktywna prezydentura jako odpowiedź na kryzys przywództwa
Nawrocki trafił w wyraźny społeczny głód silnej, aktywnej prezydentury. Jego styl — fizycznie dynamiczny, decyzyjny, pozbawiony obsesji na punkcie sondaży — kontrastuje z polityką reaktywną, opartą wyłącznie na badaniach opinii. To model prezydentury, który potrafi przetrwać nawet niepopularne decyzje: weta, odmowy nominacji czy ostre spory kompetencyjne.
Właśnie dlatego prezydentura Karola Nawrockiego nie zużywa się tak szybko, jak zużywały się projekty oparte wyłącznie na nastrojach. W debacie o modelu władzy w Polsce Nawrocki staje się symbolem silnego, jednoosobowego przywództwa prezydenckiego.
Wyjście poza twardy elektorat prawicy
Co istotne, popularność Nawrockiego wykracza dziś poza twardy elektorat prawicy. Sięga także wyborców niezdecydowanych i zmęczonych konfliktem dwóch obozów dominujących w polskiej polityce od dwóch dekad. To nie musi oznaczać ideologicznej sympatii, lecz raczej oczekiwanie przywództwa: kogoś, kto nie będzie ani narzędziem partyjnego lidera, ani figurą dekoracyjną podporządkowaną rządowi.
W tym sensie Karol Nawrocki staje się nie tylko prezydentem, ale też symbolem szerszego pytania o przyszły model władzy w Polsce.
Popularność silnej, jednoosobowej prezydentury mówi więcej o słabości systemu partyjnego niż o osobistych ambicjach samego prezydenta. Polacy coraz wyraźniej pokazują, że chcą decyzyjności, odpowiedzialności i wyrazistej osobowości — nawet kosztem ostrości sporów.
Ranking zaufania jest więc tylko sygnałem. Prawdziwa historia zaczyna się tam, gdzie Karol Nawrocki przestaje być „jednym z polityków”, a zaczyna funkcjonować jako realna alternatywa dla wyczerpanego modelu przywództwa partyjnego. I to właśnie dlatego kolejne ataki na prezydenta Nawrockiego mogą mu bardziej pomagać niż szkodzić — wzmacniając narrację o silnej prezydenturze, która nie boi się konfliktów i konsekwencji swoich decyzji.
Rosnąca popularność aktywnej, silnej prezydentury ma również konsekwencje ustrojowe. Dane sondażowe można odczytywać jako sygnał, że istotna część opinii publicznej jest gotowa zaakceptować, a nawet poprzeć przesunięcie ciężaru władzy w stronę modelu bardziej prezydenckiego niż parlamentarnego. Wybór „widocznej” głowy państwa, która podejmuje jednoznaczne decyzje, okazuje się dla wielu wyborców atrakcyjniejszy niż rozproszona odpowiedzialność rządu i partii koalicyjnych. Popularność Karola Nawrockiego jako polityka‑decydenta mówi więc nie tylko o jego osobistym mandacie, ale też o potencjalnej gotowości Polaków do dyskusji o zmianie realnego balansu sił między prezydentem a rządem.