Podczas gdy, Stany Zjednoczone odchodzą od dyskryminacji przemysłu energochłonnego, Niemcy zobowiązały się do osiągnięcia zerowej emisji CO2 do 2045 roku. Porsche planuje przenieść montaż swoich pojazdów do USA.
Objęcie władzy przez prezydenta Trumpa i spektakularne porzucenie Green Deal, przynosi pierwsze skutki dla gospodarki europejskiej i producentów przemysłowych, zwłaszcza niemieckich. Najistotniejsze czynniki przenoszenia produkcji do USA to koszty produkcji związane z polityką klimatyczną i polityka celna. Podczas gdy Stany Zjednoczone rezygnują z dyskryminacji przemysłu energochłonnego i zakładów emitujących CO2, UE wzmacnia swoje zobowiązanie do osiągnięcia zero-emisyjności do 2045 roku. Ceny energii elektrycznej dla przemysłu w USA wynoszą od 3 do 4 eurocentów za kilowatogodzinę. W Europie każda tona CO2 emitowana przez elektrownie i zakłady przemysłowe, a w przyszłości transport i gospodarstwa domowe, podlega opłacie w postaci uprawnienia do emisji CO2. Dla przemysłu wynosi ona obecnie około 70–80 euro/t CO2.
Prezydent Trump wraz ze swoim rządem rozumie, że jeżeli Ameryka chce utrzymać swoją pozycję gospodarczą i wygrać wyścig ekonomiczny z Chinami, potrzebuje więcej taniej energii dla przemysłu oraz centrów danych i sztucznej inteligencji. Minister Energii USA Chris Wright deklaruje iż „Energia jest motorem wszystkiego, co robimy. Wszystkiego. Energia nie jest tylko jednym sektorem gospodarki; umożliwia funkcjonowanie wszystkich innych sektorów. Energia to życie”.Ewidentnie brak europejskim przywódcom zarażonym klimatyzmem, podobnej wizji rozwoju. Mnożą nowe dodatkowe koszty dla przemysłu osłabiające jego konkurencyjność.
Prof. Manuel Frondel z Uniwersytetu Ruhry w Bochum, gdzie specjalizuje się w ekonomii energetycznej obliczył, koszty ograniczenia emisji 1 tony CO2 w gospodarce niemieckiej. I tak rezygnacja z energetyki węglowej464 €/t CO2; nowe standardy emisji samochodów 950 €/t CO2; dotacje dla gospodarstw domowych związane z ograniczeniem skutków wzrostu cen energii 150 €/t CO2. Gospodarka i państwo niemieckie wydały na cele klimatyczne gigantyczną kwotę 770 mld euro.
Jakie są konsekwencje tego stanowiska elit UE? Deindustralizacja i utrata europejskiego dobrobytu. W lipcu 2025 rady zakładowe ( jest taki twór w niemieckich przedsiębiorstwach) ze wschodnich landów, napisały list otwarty do Kanclerza Niemiec. Głoszą w nim, że Niemcy są największym kryzysie gospodarczym od zakończenie II wojny światowej i ponad milion miejsc pracy w przemyśle jest zagrożonych utratą poprzez zgubną politykę rządu. „Wycofanie się z energii jądrowej i węglowej uzależniło Niemcy od zawodnej energii fotowoltaicznej i wiatrowej oraz drogiego importu gazu. Płacimy za to cenę najwyższymi cenami energii elektrycznej w Europie. Nigdy wcześniej nasze dostawy energii elektrycznej nie były tak drogie i zawodne”- piszą reprezentanci pracowników.
Eksperci wykazują, że dodatkowe koszty w sektorze elektroenergetycznym, które Niemcy same sobie narzucają, na poziomie UE przynoszą zerowy efekt emisji CO2, a są niezauważalne przy wzrostach emisji na świecie. Cała UE odpowiada za 6,4% globalnej emisji CO2 , gdy przygniatająca liczba krajów świata odpowiadająca za 87% emisji, na czele z Chinami, Indiami, USA i Rosją wyklucza swój udział w porozumieniach mających prowadzić do jej ograniczania. Gdy Niemcy za swój cel postawiły redukcje CO2 o 500 mln ton do 2045 roku, odpowiada to 2-letniemu jej wzrostowi w Chinach i Indiach.
Reindustrializacja w Stanach Zjednoczonych w konfrontacji z upadkiem przemysłu europejskiego to zasadnicza przyczyna decyzji Porsche – flagowego produktu niemieckiego przemysłu motoryzacyjnego – o kontynuowaniu w prac nad modelami wykorzystującymi silniki spalinowe, mimo ograniczeń regulacyjnych UE oraz przeniesieniu produkcji do USA.